ودر آغوش خود گیر

 که شوق ِ زندگی را

    به گردباد ِ فراموشی 

      سپرده ام

مرا دوست بدار

ودرآغوش خود گیر

 که آسمان را

    مدتی است دیگر

  نمی بینم

مرا دوست بدار

 ودرآغوش خود گیر

 که رویاهایم را

    جایی بس دور

     گم کرده ام

مرادوست بدار

ودرآغوش خود گیر

   که دیگر

مشق پرواز

       نتوانم

مرا دوست بدار

 ودرآغوش خود گیر

    که چون دخترکی  زخم خورده

      از کابوس ها ی  ِشبانه

        به تنگ آمده ام

مرا دوست بدار

ودر آغوش خود گیر

   که مامن دیگری

      نمی شناسم

مرا دوست بدار

  چنان سرشار از شور ومهر

ودرآغوش خود گیر

      چنان سخت ونفس گیر

   که آفریدگاری

         زسر گیرم ...